ตอนเด็กๆ แมวดื้อเคยป่วยเป็นตับอักเสบ
ตอนนั้นยังแยกชนิดไม่ได้ ไม่ใช่ตับอักเสบ A ไม่ใช่ตับอักเสบ B
จะเรียก ไม่ใช่ A ไม่ใช่ B ก็ดูจะไม่สื่ออะไร
สุดท้าย ถึงตอนนี้แม้จะมีการศึกษามากขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นที่ป่วยมันเป็นเชื้ออะไรกันแน่
จากการวินิจฉัยในคลินิกเล็กๆ บอกเป็นไข้หวัดใหญ่
เมื่ออาการไม่ดีขึ้น ไปตรวจที่โรงพยาบาล ลุกลามใหญ่โต เป็นโรคที่สามารถติดต่อไปยังผู้อื่นได้
การรักษานอกจากทางยาแล้ว คุณหมอก็ให้คำแนะนำเพิ่มเติม
ด้วยการให้ “อัด” น้ำหวาน
“วันละ 1 ขวด”
แน่นอนว่า เด็กๆ พอได้รู้ว่าต้องกินน้ำหวาน ใครๆ ก็ชอบ
แต่พอได้ลอง “อัด” จริงๆ สัก 2 วัน
ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องยากซะแล้ว
แม้ว่าจะไม่ได้ซดเพียวๆ จากขวด แต่การกินน้ำหวานวันละขวด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
หลังจากที่อาการดีขึ้นบ้าง แมวดื้อได้รับอนุญาตให้ไปโรงเรียน
และได้ฉายา กลายเป็น “บาร์เทนเดอร์” ของรุ่น
เนื่องจากได้อภิสิทธิ ที่สามารถซดน้ำหวานได้ตลอดเวลา
มีกระติกน้ำ และคูลเลอร์น้ำแข็ง ที่ซื้อน้ำแข็งวันละหลายๆ ถุง
ซึ่งแน่นอนว่า ก๊วนเกเรหลังห้อง ก็จะมี “กระป๋อง” มาฝากแช่เย็นเป็นประจำ
แรกๆ มีแค่ “กระป๋อง” อย่างเดียว หลังๆ มีโซดา น้ำอัดลมพร้อม

:roll::roll:

แม้ว่าหลังจากการป่วยครั้งนั้น
แมวดื้อตรวจเลือดแล้วไม่พบความปกติของตับแต่อย่างใด
แต่เวลาที่แมวดื้อเครียด ทำงานหนัก หรือนอนน้อย
ก็มักจะเกิดอาการตัวเหลืองให้เห็นได้ง่ายๆ
สิ่งหนึ่งที่แมวดื้อมักจะติดตู้เย็นไว้ตลอดก็คือช็อคโกแลต
พอเห็นท่าไม่ดี ก็จะรีบเพิ่มน้ำตาลในเลือดเป็นการด่วน

ขอบคุณคนพิเศษ ญาติพี่น้อง และเพื่อนๆ
ที่มักจะหอบหิ้วช็อคโกแลตมาฝากอยู่เสมอ

love me, send me chocolate