ก้าวขึ้นสู่เดือนที่ร้อนที่สุดของปี
ปีนี้ดูเหมือนจะร้อนกว่าปีก่อน
ก็คงมีแต่ร้อนขึ้นร้อนขึ้นตลอดแหละ
วันนี้แมวดื้อเปิดไปเจอรูปเก่าๆ
โดยส่วนใหญ่มักจะเป็นรูปอาหารไทย
ซึ่งก็เป็นที่แน่นอนว่าแมวดื้อชอบอาหารไทยที่สุด
ยิ่งเป็นอาหารไทยรสจัดๆ ทั้งหลาย
แกงส้ม – ผัดเผ็ด – ผัดพริก
หรืออาหารอิสาน-ปักษ์ใต้
ที่มักจะติดเผ็ดอยู่สักนิด
คิดๆ ดูแล้ว ถึงแม้แมวดื้อจะชอบ
ปลาดิบ – อาหารญี่ปุ่น
ไส้กรอก / พาสต้า – อาหารอิตาเลี่ยน
แต่ก็ยังชอบอาหารไทยที่สุด
สามารถได้ทั้งในบ้าน นอกบ้าน
ไม่มีเบื่อ
Wednesday boX
สัปดาห์นี้ขอหยิบเรื่อง
Jennifer’s Body
มาพูดถึงเสียหน่อย
จากที่เคยถ่ายรูปด้วยโปรแกรม Hipstamatic บนไอโฟนมาแล้ว
ด้วยเหตุผลตัวหนังสือที่ว่า “นรกค่ะ”
ฮ่า..ฮ่า
ต้นฉบับเขียนไว้ว่า “Hell Yes!”
ซึ่งก็แปลได้ตรงตัวดีนะ
ภาพยนตร์เรื่องนี้จุดหลักก็คงหนีไม่พ้นตัวเอก
Magan Fox
สาวฮ็อต ที่มีฉากเซ็กซี่ให้เห็นประปราย
เรื่องราวสยองขวัญแนวแวมไพร์
แต่ไม่ได้เป็นแวมไพร์แบบเดิมๆ ที่เราพบเห็นกัน
ที่แบบว่าโดนกัดแล้วเป็นนะ
แต่เป็นเรื่องราวอีกแบบหนึ่ง
ตรงนี้ไม่ค่อยแน่ใจว่าเป็นอีกมุมมองหนึ่งของคนเขียนบท
หรือว่าเป็นอีกตำนานหนึ่งที่แมวดื้อไม่ค่อยคุ้น
การดำเนินเรื่องเป็นในแนวเล่าเรื่องในอดีต
บางฉากภาพสวยทีเดียว แต่ฉากสยองยังอ่อนอยู่ค่อนข้างมาก
สำหรับแฟนๆ เมแกน ฟอกซ์ก็ไม่แนะนำให้พลาด
แต่สำหรับแฟนหนังสยองขวัญ อาจเก็บไว้เป็นอีกตัวเลือกนึง
Tuesday nerD
วันนี้มาเล่นเกมกัน
กับ
We Rule
เกมนี้แมวดื้อเห็นครั้งแรกจากโฆษณา
ภายในเกม Epic Pet Wars ที่ยังคงเปิดไปดูบ่อยๆ
แต่ไม่ค่อยได้อัพเลเวลแล้ว ตอนนี้ติดอยู่ที่เลเวล 120
ดาวน์โหลดครั้งแรกเพียงเพื่อจะได้แต้มสำหรับเกม Epic Pet Wars แค่นั้น (แอบงก)
แต่พอลองเล่นดู ก็พบว่ามีการไปผูกเข้ากับบริการ Plus+
นั่นหมายถึงจะมีการจัดอันดับกับเพื่อนๆ เหมือนกับเป็นสังคมนักเล่นเกมขนาดย่อมๆ
หลังจากแมวดื้อเลิกเล่นเกมจาก playfish บน facebook ไปแล้ว
แมวดื้อก็ไม่ได้เล่นเกมแนวฟาร์มที่ไหนอีกเลย
พอได้เล่นเกมนี้ รู้สึกว่ามันได้บรรยากาศคล้ายๆ Country Story อยู่เหมือนกัน
แต่ระบบอาจจะไม่ได้มากมาย แต่ว่าเรื่องระบบการจ้างงาน ทำให้เกมนี้น่าสนใจไม่น้อย
และหลังจากแมวดื้อเล่นเกมนี้ไปไม่กี่วัน
เกมนี้ก็เข้าไปอยู่ใน What’s Hot และ iPhone App of the Week
ซึ่งก็ส่งผลทำให้มีคนเริ่มรู้จักและเล่นกันมากมาย
จนเซิร์ฟเวอร์มีปัญหาไปหลายครั้ง
เกมนี้ฟรี มีขนาดประมาณ 33.5 MB
จำเป็นต้องเชื่อมต่ออินเทอร์เนทในการเล่น
ระบบสะสม xp เพื่ออัพเลเวล
โดยเมื่อเลเวลอัพก็จะมีการปลดล๊อคเพิ่มเติม
ไม่ว่าจะเป็นพืชผักสำหรับปลูก แปลงที่ดิน พื้นที่เมือง รวมไปถึงของตกแต่งเมืองต่างๆ
เมื่อเลเวลสูงขึ้น
ก็สามารถวางผังเมืองได้ตามชอบใจ
มีสิ่งปลูกสร้างเพื่อทำงานตามที่มีผู้ว่าจ้างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
อันเป็นสีสันหลักของเกมก็ว่าได้
ซึ่งผู้เล่นอาจต้องวางแผนดีๆ
เช่นไปรับจ้างตัดเสื้อจากเมือง A แล้ว หากเรายังไม่ได้ส่งของตามที่กำหนด
แต่ไปรับจ้างเมือง B ซ้ำซ้อน ก็อาจจะโดนปรับ ยกเลิกการจ้างงานจากเมือง A ได้
เมื่อออกมายังแผนที่ของเกม
ก็จะสามารถมองเห็นเมืองของเพื่อนๆ ที่เล่นด้วยกันได้
ยิ่งมีเพื่อนเยอะๆ ก็จะทำให้ระบบการจ้างวานสนุกยิ่งขึ้น
ล่าสุดเนื่องจากตัวเซิร์ฟเวอร์มีปัญหา
ก็เลยมีการแจก Mojo แก่ผู้เล่นด้วย
Mojo เปรียบคล้ายๆ playfish coin
คือเราเอาเงินจริงไปซื้อมา
(ในเกม เวลาเลเวลอัพก็จะได้ mojo มาส่วนหนึ่ง)
Mojo นี้เอาไว้เร่งการทำงานภายในเกมเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว
อันจะทำให้เลเวลอัพขึ้นอย่างรวดเร็ว
หรือจะเอาไว้ซื้อของก็ได้ โดยมีของบางอย่าง ต้องใช้ mojo ในการซื้อ
ดังนั้นก็อาจต้องบริการการใช้งาน mojo กันนิดนึง
เกมนี้หลักๆ เลยคือใช้ทักษะการบริหารเป็นส่วนใหญ่
ทั้งบริหารว่าจะรับจ้างเมืองไหนอย่างไร
และยังบริหารเวลาอีกด้วย
หากเลือกปลูกผักผลไม้ไม่เหมาะสม เปิดมาเก็บเกี่ยวไม่ทัน ก็จะเน่าเสียได้
ถือเป็นอีกเกมที่เล่นได้ยาวๆ
เมื่อปีที่แล้ว
หลังจากได้ข้อมูลจาก www.bkkmenu.com
แมวดื้อก็ได้ไปลองใช้บริการมาแล้ว
เมื่อวานนี้
แมวดื้อไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ 2553
ซึ่งก็ขลุกอยู่มุมหนังสือตำราทำอาหาร
ทั้งของคาว ของหวาน ละลานตาไปหมด
อยากได้ทั้งนั้น
แต่ด้วยที่อยู่ปัจจุบันไม่สะดวกในการทำอาหารนัก
ก็เลยตัดสินใจเลือกซื้อเล่มที่อยากได้จริงๆ ดีกว่า
แมวดื้อค่อนข้างแปลกใจผู้รักการอ่านอยู่สักหน่อย
คือบางร้าน หนังสือก็ดี ราคาก็ลด แต่กลับไม่มีใครเข้า
ไปมุงกันอยู่แต่ร้านที่คนเยอะๆ
ทั้งๆ ที่หนังสือหลายเล่มก็เหมือนกัน
แมวดื้อรู้สึกว่ามันขัดๆ ยังไงก็ไม่รู้
คือการอยากอ่านหนังสืออะไรสักอย่าง มันเริ่มจาก “ความอยาก” ของตัวเอง
ไม่จำเป็นต้องรอให้คนอื่นบอกว่าดี แล้วค่อยอ่าน
หากเป็นเช่นนั้น ก็แทบจะไม่ได้ความรู้ในเชิงลึก (ที่ตนสนใจ)
หรืออรรถรสในการอ่าน
มีเพียงอย่างเดียวก็คือ
ได้บอกคนอื่นว่า “ฉันอ่านแล้วนะ”
แค่นั้น
ร้านค้า สำนักพิมพ์ต่างๆ ที่มาออกบูธนั้น
มองง่ายๆ ก็เรียกได้ว่าเป็นคอเดียวกันแล้ว
คือรักในการอ่าน
เดินเข้าเยี่ยมชม พูดคุยกับเจ้าของหรือพนักงานบ้าง
บางครั้งจะได้เกร็ดความรู้ติดตัวกลับบ้านไปแบบไม่ต้องเสียสตางค์
เดินอยู่จนเริ่มร้อน (มาก)
ก็เลยออกจากงาน นั่งรถไปที่แยกอโศก
เป้าหมาย ร้าน Coffee alley
ตั้งใจว่าจะนั่งจิบกาแฟ ฟังเพลง ทำงานไปเรื่อยๆ รอหวานใจ
ร้านยังคงน่ารักเหมือนเดิม
สามารถสั่งชุดอาหารเช้าตอนบ่ายแก่ๆ ได้
เปิดเพลงป๊อบฟังสบายง่ายๆ
นั่งแช่ได้ เสียบปลั๊กได้
โอ้ว..นี่มันร้านกาแฟในฝัน
ขณะนั่งทำงานอยู่
(แมวดื้อหันหน้าเข้ากำแพง ข้างตู้ไอศกรีม)
ก็ได้ยินเสียงเม้าท์มอยทางด้านหลัง
สองหนุ่ม (เดาว่าชายจริง) เม้าท์เรื่อง MacBook กันใหญ่
แมวดื้อก็แกล้งไม่ได้ยิน นั่งฟังเพลงไปชิลๆ
“ใช้แมคบุ๊ค..แล้วมันผิดตรงไหนฟร่ะ”
วันนี้หวานใจไปงาน Doll Fete
ซึ่งสาวๆ ตุ๊กตาต่างก็พร้อมใจกันไปเปิดร้านขายของ
เสื้อผ้าตุ๊กตา อะไรประมาณนี้
แมวดื้อไม่ถูกกับตุ๊กตา BJD เป็นอย่างมาก
เรียกว่าไม่ชอบอย่างแรง
แถมระยะหลังนี้
ทั้งหวานใจและเพื่อนในกลุ่มตุ๊กตา
ต่างพากันเล่น BJD กันหมด
เลยขอบายดีกว่า
ตื่นเช้ามาก็จับคอม ทำนั่นโน่นนี่ไปเรื่อย
รู้ตัวอีกทีก็เที่ยงแล้ว
ออกไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า
ด้วยการเดินคนเดียว ดังนั้นจึงไม่ต้องแคร์ที่นั่งในร้านอาหารเท่าไรนัก
ยิ่งเป็นอาหารญี่ปุ่น ไปนั่งที่เคาเตอร์ก็ได้บรรยากาศไปอีกแบบ
วันนี้แมวดื้อเดินเข้าฮาจิบังราเมน
สั่งอาหารโดยไม่ต้องเปิดเมนูดูแล้ว
(ร้านที่ไปบ่อยๆ จะดูเมนูทำไมให้เสียเวลา)
แม้ว่ากล้องจากไอโฟนจะทำให้ได้ภาพไม่ค่อยดีนัก
แต่ด้วยโปรแกรมต่างๆ ก็ทำให้ภาพน่าสนใจได้ไม่น้อย
รู้สึกดีเวลามี app เกี่ยวกับการถ่ายรูปใหม่ๆ
แต่รู้สึกไม่ดี.. ที่ต้องเสียตังอีกแล้ว
